Charakterystyka
Lubczyk ogrodowy (Levisticum officinale) to okazała bylina z rodziny selerowatych, tworząca rozłożyste kępy o wysokości 1,5-2 metrów. Charakteryzuje się grubymi, pustymi w środku łodygami, ciemnozielonymi, pierzastymi liśćmi o intensywnym aromacie oraz drobnymi, żółtozielonymi kwiatami zebranymi w baldachy. Cała roślina wydziela charakterystyczny, silny zapach przypominający seler i maggi.
Uprawa i stanowisko
Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych oraz żyzne, głęboko uprawione, wilgotne gleby o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Jest w pełni mrozoodporny. Wysiew nasion przeprowadza się wiosną bezpośrednio do gruntu, zachowując rozstawę 60×60 cm ze względu na silny wzrost rośliny.
Pielęgnacja
Wymaga regularnego podlewania, szczególnie w okresach suszy. Nawożenie kompostem lub nawozem organicznym przeprowadza się wiosną. Liście zbiera się sukcesywnie przez cały sezon, natomiast korzenie wykopuje jesienią drugiego roku uprawy. Roślina może rosnąć w jednym miejscu przez 10-15 lat.
Zastosowanie
Świeże i suszone liście są popularną przyprawą do zup (zwłaszcza rosołu), sosów, mięs i sałatek. Korzeń wykorzystywany jest w ziołolecznictwie przy problemach trawiennych. W tradycji ludowej uważany za afrodyzjak i roślinę przynoszącą szczęście.
Zbiór i przechowywanie
Młode, świeże liście lubczyku można zbierać sukcesywnie przez cały sezon wegetacyjny, najlepiej przed kwitnieniem, gdy są najbardziej aromatyczne. Do suszenia ścina się całe łodygi, wiąże w pęczki i suszy w przewiewnym, zacienionym miejscu. Korzenie zbiera się jesienią drugiego lub trzeciego roku uprawy. Po wykopaniu, należy je oczyścić, pokroić wzdłuż i suszyć w temperaturze do 35°C. Suszone liście i korzenie przechowuje się w szczelnych, ciemnych pojemnikach.
