Charakterystyka
Melisa lekarska (Melissa officinalis) to wieloletnia bylina należąca do rodziny jasnotowatych, tworząca rozłożyste kępy o wysokości 30-80 cm. Charakteryzuje się jajowatymi, jasnozielonymi liśćmi o pomarszczonej powierzchni i intensywnym cytrynowym aromacie oraz drobnymi, białymi lub bladoróżowymi kwiatami. Liście wydzielają charakterystyczny zapach przy dotknięciu.
Uprawa i stanowisko
Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych oraz żyzne, przepuszczalne gleby o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Jest w pełni mrozoodporna. Rozmnaża się przez wysiew nasion wiosną, podział starszych kęp wiosną lub jesienią, albo przez sadzonki pędowe. Wymaga regularnego odchwaszczania.
Pielęgnacja
Wymaga umiarkowanego podlewania – nie toleruje suszy, ale też nadmiaru wilgoci. Nawożenie kompostem przeprowadza się wiosną. Liście zbiera się przed kwitnieniem (maj-czerwiec) i kilka razy w sezonie po przycięciu rośliny. Przycinanie pędów po zbiorze pobudza roślinę do rozkrzewiania.
Zastosowanie
Świeże i suszone liście są popularnym dodatkiem do herbat, napojów orzeźwiających, sałatek i deserów. W ziołolecznictwie stosowana przy problemach z nerwowością, bezsennością i trawieniem. Olejek melisowy ma działanie uspokajające i antywirusowe. Doskonała do ogrodów ziołowych i pojemników na balkonach.
Zbiór i przechowywanie
Liście melisy zbiera się najlepiej tuż przed kwitnieniem (maj-czerwiec), rano po obeschnięciu rosy, gdy są najbardziej aromatyczne. Ścina się całe pędy, ok. 10 cm nad ziemią. Można to powtarzać 2-3 razy w sezonie. Do suszenia wiąże się w pęczki i suszy w ciemnym, przewiewnym miejscu w temperaturze do 35°C, aby nie straciła olejków. Po wysuszeniu liście należy oddzielić od grubszych łodyg. Przechowywać w szczelnych, szklanych pojemnikach, w ciemnym miejscu. Świeże liście można mrozić.
