Charakterystyka
Rabarbar ogrodowy (Rheum rhabarbarum) to wieloletnia bylina należąca do rodziny rdestowatych. Tworzy duże, dekoracyjne liście, a jego jadalne, soczyste ogonki liściowe wyróżniają się charakterystycznym kwaśnym smakiem. Roślina może dorastać do 1,5 metra wysokości, a jej korzeń jest mocny i dobrze zimuje w gruncie.
Stanowisko i gleba
Rabarbar najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub lekko półcienistych. Wymaga żyznej, próchniczej gleby, najlepiej gliniasto-piaszczystej, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego (pH 6,0–7,0). Nie lubi miejsc podmokłych ani jałowych. Przed posadzeniem warto zasilić glebę dobrze rozłożonym kompostem lub obornikiem.
Uprawa i pielęgnacja
Roślina jest mało wymagająca, ale do obfitego plonowania potrzebuje regularnego podlewania, zwłaszcza w czasie suszy. Rabarbar dobrze reaguje na nawożenie organiczne – co kilka lat warto podsypać go kompostem. Zaleca się usuwać kwiatostany, aby nie osłabiały wzrostu ogonków liściowych.
Zbiór i przechowywanie
Zbiór rabarbaru rozpoczyna się w drugim roku po posadzeniu, od kwietnia do czerwca. Ogonki liściowe odrywa się ręką przy nasadzie, unikając ich wycinania, co sprzyja odrastaniu nowych. Do spożycia nadają się tylko ogonki – liście zawierają szkodliwy kwas szczawiowy i nie powinny być wykorzystywane. Świeże łodygi najlepiej zużyć od razu, można je też przechowywać w lodówce do tygodnia. Rabarbar dobrze nadaje się do mrożenia i przetworów, dzięki czemu jego smak można zachować na zimę.
